Foto: © www.letour.fr
Eindelijk de eerste rit waarin échte verschillen konden gemaakt worden, met in de laatste 30km de Aspin (1e cat) en de slotklim naar La Mongie. Dat is een skistation op een kleine vier kilometer van de top van de Tourmalet, met een gemiddeld percentage van zo'n 7% over een goeie 12 kilometer. Al in de start gingen Kim Kirchen, Wim Vansevenant, Frédéric Finot en Marcus Ljunqvist aan de haal. Ze namen een voorsprong van vier minuten, maar met de cols in zicht was dat uiteraard niet genoeg. Meer zelfs, het peleton kwam nog voor de beklimming van de Aspin begon helemaal terug. De zomerzon en de tropische temperaturen hadden intussen plaatsgemaakt voor een hevige onweersbui, wat een temperatuursdaling van wel 15 graden teweegbracht in nauwelijks een half uur tijd.
Op de Aspin nam US Postal meteen het heft in handen. Benjamin Noval was de eerste tempobeul van dienst en hij zorgde voor de eerste schifting waarbij het peleton helemaal uiteenviel. Voor Filippo Simeoni ging het niet snel genoeg, hij versnelde op tien kilometer van de top. Moreau haalde hem terug en dat was dan weer het sein voor Virenque om mee te schuiven. De blauwe trein kwam terug. De volgende om het te proberen was Michael Rasmussen. De ex-mountainbiker kreeg Egoi Martinez mee, maar die moest al snel de rol lossen. De Deen van Rabo nam een voorsprong van zowat 15", maar die werd in één klap tenietgedaan door de sprint om de bergpunten in het peleton. Moreau won die voor Virenque, de twee kwamen boven in het spoor van Rasmussen.
In de afdaling ging Rasmussen er opnieuw alleen vandoor. In het 50 man sterke peleton ontstond een breukje waardoor Ullrich en Mayo samen met enkele anderen plots een tiental seconden voorsprong hadden op de groep met Armstrong. Die kloof werd in de vallei echter al snel tenietgedaan. Rasmussen begon aan de Tourmalet met een voorsprong van een halve minuut. Hincapie zette zich aan de kop en nog voor het steile stuk op 7km van het einde begon was die kloof helemaal gedicht. En op dat steile stuk kon het eindelijk echt beginnen, het duel tussen de groten.
Maar dat draaide eventjes anders uit. Toen Rubiera overnam op 7km van de top moest Hamilton plots lossen. Op Pereiro na wachtte de hele Phonak-ploeg om de kopman op te wachten, maar hun kopman moest snel terrein prijsgeven. De man die door velen als de grote outsider of zelfs als faovriet voor de eindzege werd bestempeld moest er af. En alsof het nog niet genoeg was moest Ullrich niet veel verder ook passen. De Duitser liet z'n veel sterkere luitenant Klöden meegaan met de besten, maar zelf moest hij Guerini meerdere malen aansporen om trager te rijden. Mayo ging ook niet vlot naar boven en z'n beloofde aanvallen bleven uit. Het was gewoon ontredderend, alle mannen die Armstrong van z'n zesde Tourzege moesten houden werden naar huis gereden voor de strijd goed en wel begonnen was. De Amerikaan keek en zag dat het goed was.
Op 5km van de top viel Carlos Sastre aan. De Spanjaard van CSC liep 20 seconden uit, maar dan ging Mancebo in de reactie. Basso volgde gezwind, Armstrong leek eventjes te moeten passen maar kwam dan toch vlot terug. En dan ging de Amerikaan zelf. Basso volgde met verbluffend gemak en zij aan zij reden ze naar boven. Plots was er weer hoop op een spannende Tour, want Basso was duidelijk de sterkste van de twee. Maar de Italiaan vergat te demareren en nam Armstrong mee naar de meet. Een sprint kwam er niet, Basso overschreed als eerste de streep. Een cadeau van Armstrong? We zullen het allicht nooit weten, maar het gezicht van de Amerikaan toen hij de streep overschreed sprak toch wel boekdelen.
Op 20" werd de sterke Klöden derde, kort daarachter volgden Mancebo en Sastre. Ook Pereiro, Menchov, Scarponi, Mayo, Gonzalez en Totschnig konden de schade nog beperken. Voor de anderen was de schade nauwelijks te overzien : Ullrich kwam leeggereden binnen op 2'30", met veel moeite het wiel van locomotief Guerini houdend. Hamilton kwam zwalpend over de streep op liefst 3'27". Voor beiden een verlies van een halve minuut per kilometer vanaf het moment dat ze gelost werden. Ook Roberto Heras verloor bijna drie minuten. Dezelfde man die hier twee jaar geleden makkelijk had kunnen winnen maar op kopman Armstrong moest wachten, inderdaad. Het lichtpunt was Thomas Voeckler. De jonge Fransman vocht zich naar boven en eindigde op 3'59", niet eens zo ver achter al die grote namen. In de stand houdt hij nog een goeie vijf minuten over op Armstrong.
Er zijn twee bergen beklommen en de conclusie is pijnlijk : Op Armstrong na verloren alle favorieten minuten. Ivan Basso is de vaandeldrager van de nieuwe generatie die de Tour spannend moet houden. Hij staat samen met Andreas Klöden, die vandaag meer dan twee minuten beter deed dan kopman Ullrich, op 1'09"van Armstrong. Mancebo staat daar kort achter op 1'19". De rest van het veld lijkt definitief verslagen, of er zouden al hele vreemde dingen moeten gebeuren. Maar ja, die gebeurden vandaag ook. Morgen weten we meer, dan staat een moordende rit op het programma met zeven cols en aankomst op het Plateau de Beille.
Willem Vandoorne
X X
Denis Menchov
Georg Totschnig
Levi Leipheimer
José Bento Azevedo Carvalho
Michael Rogers
Marius Sabaliauskas
Axel Merckx
Dimitiri Fofonov
Dariusz Baranowski
Laurent Dufaux
Janek Tombak
Kurt Asle Arvesen
Jan Hruška
Marcus Ljungqvist
Santiago Botero Echeverry
Kim Kirchen
Unai Etxebarria Arana
Mark Scanlon
Julian Dean